COMPOSTELLA I

©Chronosenik

Een tijd geleden reed ik maar wat rond zo, nergens heen, de stad in. Soms moét ik echt het huis even uit, om lucht te hebben, het leven te voelen, mensen te zien. Te veel cabin fever, te veel alleen met de ellende. Ik nam wat pijnstillers en vertrok.
Mijn elektrische fiets bracht me in de Lange Nieuwstraat, Antwerpen, vlakbij de St. Jacobskerk.
Ik zag in het voetpad de St Jacobsschelp in messing in gebet, de wegwijzer voor de bedevaarders bestemming Compostella.
Een schelp die je overal in Europa kan vinden om je de weg daarheen te wijzen.

Een bord vertelde me dat het nog 2125 km was naar daar, best nog een eind te gaan.

De ingang van de kerk ligt wat uit het zicht, als je het niet weet loop je er zo voorbij.

Het was wel vijfentwintig jaar geleden besefte ik, dat ik er nog eens binnen ging. Het leek me een prima idee om nog eens te gaan kijken. De pijn was te dragen, mijn lichaam wilde even mee.

En wat een impressionante kleine kerk, vol marmer en barok, grafstenen en kapelletjes.

Ik zag weer dat Rubens er begraven ligt.

Dat vader Mozart er op bezoek kwam, met de kleine Amadeus aan de hand.

Zou Leopold Mozart op het grote orgel daar hebben gespeeld, of de kleine Amadeus al?

We weten het niet , het zijn maar vermoedens. Leopold was wel onder de indruk van het marmer schreef hij later.

Wat een goed gevoel, te weten dat de jongen Amadeus Mozart hier samen met zijn vader ook al had gestaan.

Een paar eeuwen geleden. Het is toch wel bijzonder.

Kunstenaars reisden ook toen veel rond, om elkaar en anderen te leren kennen.

De vader van Mozart was op tocht om orgels te bezoeken in allerlei kerken in de stad.

Zo vertelde de vriendelijke conservator me.

Ik zag een schilderwerk van Ambrosius Brueghel, zoon van Jan Brueghel de Oude, kleinzoon van de grote Pieter, die nu overal herdacht wordt.

En ook andere schilderijen, houtsculpturen, biechtstoelen en banken.

Wat een herontdekking weer.

Er zijn nog schelpen te vinden in de stad, die leiden naar het St Julianus hospitaal, aan Galerie De Zwarte Panter in de Hoogstraat.

Daar kunnen bedevaarders nog steeds overnachten. Op stille donderdag (een feestdag van de christenen in de paastijd) wordt er blijkbaar nog altijd zoals de traditie het wil, een lange tafel gedekt. Buurtbewoners kunnen er dan samen gaan eten, als teken van verbinding. Mooi gebruik is dat eigenlijk wel.

Ook al ben je geen gelovige, de geschiedenis kan toch boeiend zijn.

Compostella. Zou ik er ooit nog eens geraken?

Op een soort van tocht ben ik jawel, maar duidelijk niet naar daar.

Ook niet uit vrije wil vertrokken op mijn huidige trip.

Het is vijf uur, de kerk sluit haar deuren, tijd om naar huis te gaan.

Ik fiets terug, mijn lichaam kreunt en moet dringend weer liggen, mentaal kreeg ik voor heel even weer een boost. Wordt vervolgd. Foto’s ©chronosenik.be

4 Comments

  1. Sofie
    december 2019

    Ik ontdek je blog pas en het gaat meteen over Compostela! Leuk, want in het voorjaar heb ik een voettocht richting Compostela ondernomen. Ik ben 51 en heb al meer dan 40 jaar onverklaarbare pijnen en 30 geleden de diagnose cvs gekregen. Maar ik wou weg uit mijn leven, het lukte niet meer, ik was niet meer tevreden laat staan gelukkig. Ik ben niet tot in Compostela geraakt, mijn lijf wou niet meer, maar ik ben wel heel trots op mijn prestatie, het heeft me veel zelfvertrouwen gegeven. Als ik mezelf in acht neem, is de pijn leefbaar, maar momenteel is het dat niet omdat ik net verhuisd ben. Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat er toch momenten zijn waar je even kan genieten! Je bent niet alleen.

    Beantwoorden
    1. Chronos en Ik
      december 2019

      Ja, dat treft! Wat goed voor je dat je tocht richting Compostella je veel goeds heeft bijgebracht. Bedankt Sofie voor je mooie reactie en goede moed verder ook! Compostella krijgt ook hier nog een vervolg 😉

      Beantwoorden
  2. Joris Trog (ter duyst)
    december 2019

    Gewoon even laten weten dat ik vanmorgen aan de radio gekluisterd zat. Zelfs aangekomen op mijn bestemming bleef ik in de auto verder luisteren naar jouw verhaal. Natuurlijk kwam dit voor een groot stuk omdat ik je gezond en wel (en jeugdig) heb gekend. Hoe het leven kan draaien… Ik wens je vele goede pijnloze dagen. En nu ik je blog heb ontdekt, blijf ik je volgen.

    Beantwoorden
    1. Chronos en Ik
      december 2019

      Heel erg bedankt Joris voor je woorden en waardering. Ja, helaas, het leven kan verkeren, zonder dat je het zelf ooit had kunnen bedenken..Fijn dat je de blog blijft volgen, dat vind ik tof! Lieve groet.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top