Gelukkig werd ik uiteindelijk geholpen door een Canadese vrouw. Ik was aangedaan van zoveel vriendelijke behulpzaamheid.
Na vele jaren nog eens de trein genomen. Een rechtstreekse, 40’ reistijd, moest te overzien zijn.
Een uitdaging, wist ik, maar ik ging ze aan. Waar ik geen rekening mee had gehouden, was de ontoegankelijkheid van de NMBS waar ik mee geconfronteerd werd.
Ik had bagage bij, een handkoffer en rugzakje.
Eerst met de taxi naar het station, want direct openbaar vervoer was er niet.
Ik kan terug stappen, maar niet echt ver en meestal niet echt comfortabel en ook niet elke dag.
Bijna 12€. Anders 6’ fietsen van bij mij thuis..
Bij Berchem station, Posthoflei, de trappen op, geen roltrap of lift.
Mijn spieren geforceerd om dat koffertje met toch wat gewicht, boven te krijgen, met dat rugzakje dat zeer deed op mijn schouders. Niemand die ook maar omkeek naar mijn gestuntel.
Enfin ja, ik hoef op zich ook geen aandacht maar ja..
Gelukkig was er een roltrap naar boven naar het perron.
Toen kwam de trein. Opstappen was ineens moeilijk. Er was nogal wat ruimte tussen het perron en de trein. Er was geen overlappend uitklappend gedeelte. De trap was smal.
Met dat koffertje en rugzak er toch opgeraakt.
Terwijl ik op de trap stond, geconcentreerd -want ik moet mijn lichaam dan echt instrueren van: been omhoog, koffer vasthouden, steunen, nu druk zetten etc- dacht ik dat mijn been ineen zou zakken. Gelukkig niet.
Gelukkig was er zitplaats en kon ik bekomen.
Lap dacht ik. Mijn paar dagen even weg uit A. is maar net begonnen en ik ben al een wrak. En toen wist ik nog niet dat de lift op mijn logeeradres kapot was en ik drie verdiepen te voet zou moeten.
Aangekomen ter bestemming. Hetzelfde liedje, maar dan in omgekeerde richting. En deze keer was er geen roltrap naar beneden. Dus gesleur, traag, stap per stap naar beneden, dat koffertje en rugzak torsend. Niemand die er naar om keek. C’est la vie. Ik trek mijn plan en dat zien mensen natuurlijk ook. Ik iz e er verder ook niet ziek uit. Ik heb geen stok of rolstoel meer voor kleine afstanden.
Buiten aan het station geen taxi’s te bespeuren.
Ik moest uiteindelijk een halfuur wachten op éen.
Ook geen zitbanken.
De wachtzaal met stoelen vlakbij : gesloten.
Een eindje verder terug in het station waren twee banken. Daarheen. Kon ik toch wat zitten.
Enfin’s anderendaags was ik een total loss en kon nauwelijks op mijn benen staan.
Bij de terugkeer naar A. een beetje hetzelfde verhaal. Geen roltrap naar boven. Moeilijk de trein op.
In de trein het trapje naar boven of beneden, met bagage, uitdaging voor me.
In A. aangekomen, t zelfde. Van de trein geraakt. Geen roltrap naar beneden.
En toen was er die vriendelijke vrouw.
Ze zag dat ik wat stond te prusten terwijl ik probeerde in te schatten hoe ik veilig die trap af kwam met de koffer. Ze bood me meteen hulp aan. Wow.. heerlijk was dat. Zonder boe of bah.
Beneden nam ik mijn koffertje weer over. Ze stapte weg, richting uitgang. Ik ook.
Toen ze daar de trappen had gezien, keerde ze zich om en kwam me tegemoet.
Hier zijn nog trappen zei ze, geef je koffer. Heerlijk.
En zo bedankte ik haar voor haar uitzonderlijke vriendelijkheid en babbelden we wat.
Ze zei dat ze de situatie in het station niet begreep. Zo ontoegankelijk en niet afgestemd op mensen met een beperking. Ze zei, als er bij ons in Canada een bedrijf of zaak of resto is, dat niet toegankelijk is, wordt dat gesloten. Kan niet. En we helpen mensen sowieso meteen als er uitzonderingen zijn…Weer wow..
Het is wennen voor me met mijn beperkingen, nog elke dag de confrontatie met 100 en een dingen.
En dan zit ik nog niet in een rolstoel of iets anders.
Daarom moet ik dus altijd chauffeurs zoeken, als ik ergens wil geraken, vermits ik niet meer zelf kan rijden. Geen weg naast als je alleen wil reizen.
De komende dagen herstel zullen ook pittig zijn.
Volgende keer zal ik mijn blauwe invaliditeitskaart misschien meenemen, en de verdoofde medemens om hulp vragen, zwaaiend met die kaart. Ik heb dat eens gedaan op de tram waar ik niet kon blijven recht staan. Ik moest het dan nog eens expliciet vragen aan een tiener, die dan met een blik van ikweeniwa tegen zijn goesting op stond, glued to the iphone 
Enfin, ik schrijf dit niet om te klagen.
Maar om deze ervaring in slechte toegankelijkheid te duiden. Samen met onzichtbaar ziek zijn.
Volgende keer weet ik dat ik maar beter hulp voorzie, als ik nog eens alleen de trein zou moeten nemen.
Er is nog veel werk aan de winkel. Nog steeds anno 2025.
Volgende keer weet ik dat ik maar beter hulp voorzie, als ik nog eens alleen de trein zou moeten nemen.
Er is nog veel werk aan de winkel. Nog steeds anno 2025.